Wat als je stopt met het oplossen?

Het is al best een poosje dat ik last heb van een schouderblessure. En heel eerlijk, fysiek ongemak op deze manier is mij eigenlijk onbekend en daar ben ik dankbaar voor. De combinatie van te enthousiast onkruid wieden en mijn arm uitstrekken om iets van de hoogste plank van het bovenste keukenkastje te pakken, is de boosdoener. 

‘Het is je ziel die van zich laten horen’, zei Bobba, mijn begeleider die op een spirituele manier meekijkt naar deze blessure.

Oplossen en hard werken als oud patroon
Als gevolg van deze blessure is mijn nachtrust de afgelopen periode niet altijd om over naar huis te schrijven. De vermoeidheid die ik hierdoor ervaar activeren mijn plaaggeesten maximaal. Mijn primaire reactie: Oplossen! Zo snel mogelijk zorgen dat ik van deze blessure afkom.

Helaas is dat niet wat het universum voor mij bedacht heeft. Hoe harder ik werk om van mijn blessure af te komen, hoe meer last ik krijg.

Het werkt andersom
Tijdens een sessie met Bobba nodigde ze me uit om te stoppen met werken aan de oplossing en in plaats daarvan mezelf de vraag te stellen: Wat wil mijn lijf mij leren? Een uitnodiging om te zijn waar ik nu ben, met dat wat mij plaagt.

Voor mij, ook met al mijn kennis en ervaring, best een lastige opgave. En misschien herken je dit wel?

Door te zijn met wat er is, word ik uitgenodigd om contact te maken met mijn angsten, onzekerheden en twijfels.

Kan ik wel voldoende leveren als ik niet helemaal fit ben?
Ben ik wel in staat om goede keuzes te maken als ik zo moe ben?
Gaat het me lukken om niet in oude valkuilen te stappen nu ik me niet topfit voel?

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Geen fijne gedachten om lang bij stil te staan. Liever werk ik aan een oplossing.

Door de uitnodiging van Bobba om stil te staan, realiseerde ik me: Oplossen is een oud patroon van mij. Een patroon waardoor ik snel in het oordeel schiet en aan mezelf ga twijfelen. Helemaal als dat wat ik aan het doen ben, niet leidt tot het doel wat ik nastreef: in dit geval herstel van mijn schouder.

Ongemerkt voed ik dan de stemmetjes: zie je wel, je bent niet goed genoeg, of je doet het niet goed genoeg. Het is precies de beweging die ik niet wil maken. En jij waarschijnlijk ook niet.

Een les in zelfcompassie

Door de uitnodiging van Bobba te accepteren, kreeg ik een nieuwe les in zelfcompassie. En leerde ik een heel belangrijk inzicht: Ik mag vertragen, uitrusten en vertrouwen op iets dat groter is dan ik. De tijd van het harde werken is voorbij. Ik mag alles waar ik de afgelopen jaren zo hard voor heb gewerkt voor me laten werken. Een inzicht dat mij en mijn schouder letterlijk meteen verlichting bracht.

Nu jij
Ik ben benieuwd, welke inzicht ligt er voor jou voor het oprapen als jij durft te verbinden met iets dat je plaagt en je heel graag zou willen oplossen? Welk cadeau wil uitgepakt worden als jij stopt met werken aan die oplossing en in plaats daarvan accepteert dat dit de omstandigheden zijn waar je het nu even mee mag doen?

Ik ben benieuwd. Laat je het me weten?

Met mijn schouder gaat het ondertussen langzaam beter. Alsof mijn lijf me me zegt: Deze vertraging en andere manier van zijn. Die bevalt me wel. Laten we daar goed aan wennen om terugval naar het oude te voorkomen. Ik teken er ondertussen voor. En ben mijn lijf dankbaar voor alles wat het me laat zien, ook als ik daar in eerste instantie minder blij mee ben.

Wil jij hiermee aan de slag? Er zijn nog twee plekken beschikbaar in het programma Durf te Verbinden. Het begint met jezelf dat op 22 oktober aanstaande start. Meer info en aanmelden kan hier.

Vind je het leuk om vaker geïnspireerd te worden of een reflectievraag mee te krijgen? Meld je hier aan om gratis lid te worden van mijn Telegram kanaal.

Liefs Rianne