Redders worden slachtoffers

Een lopend vuurtje creëren, het is waar ik vaak van heb gedroomd. Een lopend vuurtje van mensen die de moed wilden ontwikkelen om te verbinden met zichzelf. Ik was er ook succesvol in. Heel succesvol zelfs. En dat is waar mijn ego het overnam en precies dat gebeurde waar ik zo bang voor was: het vuurtje stopte.

De fout die ik maakte?

In plaats van mensen zelf verantwoordelijk te laten zijn voor het vuurtje dat bij ze ging branden, vond ik dat ik het voor ze moest doen. Ik nam het eigenaarschap onbewust over.

Hoe dat kon gebeuren? 

Ik wilde mensen redden daar waar ik dat eerder in mijn leven niet heb kunnen doen. De pijn en het verdriet, de onmacht die dat met zich meebracht - ik had er onvoldoende bij stilgestaan. Liever ging ik dingen doen en mijn aandacht op anderen richten. Dat was beter dan de pijn voelen.

Heel even was ik bang dat mijn eigen vuurtje ook was gestopt. De teleurstelling over hoe het was gegaan was zo groot. Net als het verdriet waar ik eindelijk bij stil stond. Het schrijven van mijn tweede boek hielp daarbij. 

Langzaam kwam ik weer tot leven. Een last lichter en een inzicht rijker: Wilde ik een lopend vuurtje creëren dan moest ik ook mijn onmacht accepteren. De onmacht dat ieder voor zich bepaalt hoe hij zijn leven wil leven. Net als dat ik kan kiezen of ik daar bij wil zijn. 

Redders worden slachtoffers. Ik schrijf er uitgebreid over in mijn tweede boek. In de download waar je via deze link toegang toe krijgt, maak je alvast kennis met de theorie.